Column Jos van Wersch: Mooi van buiten, leeg van binnen

Columnist Jos van Wersch van De Stemming op L1 Radio © L1
De column van Jos van Wersch in De Stemming van zondag 31 maart 2024
Vrijdag zag ik ‘m weer, de Matthäus-Passion op tv. Binnenkort is ook dát voorbij want de NPO heeft voor slechts twee jaar een nieuwe uitzendvergunning gekregen van de nieuwe Tweede Kamer. Alleen Boer zoekt Vrouw en OP1 mogen blijven - mits gepresenteerd door de spreekpoppen van de Telegraaf. De Matteüspassie vertelt het verhaal over Jezus' laatste dagen. Hij wordt verraden, berecht, gekruisigd en begraven. Over verraad gesproken: tweeduizend jaar na Golgotha werden met één pennenstreek dierenrechten van tafel geveegd - met dank aan het ongewerveld weekdier Piet Adema die de fauna in de Ark van Noach heeft verloochend - zonder dat een haan de kans kreeg om drie keer te kraaien want diens kop was er reeds onverdoofd afgedraaid.
In Brussel kotsen ze ons uit want ons gaaf land blijkt een bananenrepubliek die in blessuretijd tegen de Europese natuurherstelwet stemt, zelfs Judas Iskariot, de grootste schurk uit de Bijbel, zou dat niet hebben aangedurfd. Dit jaar dus geen feestelijk Händels Halleluja - want alleen maar slecht nieuws in de Goede Week. Wie o wie heeft de zilverlingen getoucheerd uit de pinautomaat van het Kremlin? Vrij naar verzetsheld Hendrik van Randwijk: politici die voor tirannen zwichten, zullen meer dan lijf en goed verliezen, dan dooft het licht.
Voor het keutelnieuws moest je deze week in Limburg zijn. Zo wordt het vervloekte Maankwartier in Heerlen binnenkort verrijkt met een wellnesscentrum waar baby’s in een speciaal badje kunnen ontspannen onder het toeziend oog van bezorgde oppas-oma’s en -opa’s. In Maastricht gijzelt sterrenrestaurant Beluga nog steeds zijn trouwe leveranciers: of je streept driekwart van je vordering weg anders krijg je helemáál niks. Terecht dat de fiscus vooralsnog dwars ligt – ons land is sinds 22 november al gek genoeg.
In datzelfde Maastricht dreigt MVV met het zoveelste faillissement, alsof dat iemand nog interesseert behalve een stelletje zwakbegaafde capuchonnetjes gespecialiseerd in het slopen van toiletten in andermans voetbalstadions. Het houtje-touwtje reddingsplan van MVV is pure zelfkastijding: vier entreekaartjes voor drie treurspelen. MVV is een ‘never ending story’ over een bedrijfstak die steunt op schimmige transacties door tollenaars met diepe zakken. In 1976, het Franse garnizoen was amper vertrokken uit Maastricht, werden de sportjournalisten Jean Nelissen van (toen nog) De Nieuwe Limburger en Van Wersch van (toen nog) het Limburgs Dagblad ontboden op het stadhuis op de Markt in Maastricht want MVV zat weer eens op zwart zaad. ‘Zo errem es un kerrek rat’, zei burgemeester Fons Baeten tegen De Neel en mij. Achtenveertig jaar later en zes burgemeesters verder zijn ze in de Limburgse hoofdstad geen stap verder. Betaald voetbal in Maastricht is net een chocolade paashaas: mooi van buiten, maar leeg van binnen.
Jos van Wersch